ارشاد یک گناهکار

برخے از افراد وقتے کسے انتقادی از آن ها مےکند، بلافاصله مےگویند:
کسے که خودش به معروف عمل نمےکند و مرتکب گناه مےشود؛ حق ندارد دیگران را امر و نهی کند!
در حالے که تمامے مراجع بر فرض درستے این کلام، مےفرمایند:
بر او هم واجب است که با تحقّق شرایط، امر به معروف و نهی از منکر کند.
البته باید بداند که اگر بخواهد سخنش در قلب دیگران جای گیرد و تأثیر بگذارد، تنها با عمل و رفتار خود مےتواند، به این هدف دست یابد.

رساله دانشجویی، سید مجتبی حسینے